Historische achtergrond In tegenstelling tot Europa, waar truffels al eeuwenlang worden gedocumenteerd en geteeld, bleven Noord-Amerikaanse truffels tot het einde van de 19e en 20e eeuw grotendeels onbekend. Inheemse volkeren waren zich bewust van ondergrondse schimmels, maar systematische wetenschappelijke documentatie begon pas met de ontwikkeling van de moderne mycologie. De eerste formele beschrijvingen van Noord-Amerikaanse truffels verschenen in […]

  Historische achtergrond Oost- en Zuidoost-Azië China en Japan kennen al eeuwenlang Tuber-soorten, voornamelijk als wilde delicatessen, maar ze hebben nooit de iconische culturele status bereikt die Europese truffels in Frankrijk/Italië hebben. Het mondiale belang van Aziatische truffels nam pas toe aan het einde van de 20e eeuw, toen Tuber indicum ("Chinese zwarte truffel") internationaal zijn intrede deed.

Italië heeft een lange traditie van truffelkennis (met taxonomische werken die eeuwen teruggaan), maar de moderne experimentele truffelteelt (met behulp van geënte zaailingen om "tartufaie" / truffelboomgaarden aan te leggen) kwam van de grond in de tweede helft van de 20e eeuw, vooral voor de zwarte truffel (Tuber melanosporum). De teelt van de witte truffel (T. magnatum) bleek veel meer geschikt voor het kweken van truffels.

Teelt en landbouwontwikkeling In de 19e eeuw werd de truffelteelt (trufficulture) gesystematiseerd, met name in Frankrijk: Joseph Talon (begin 1800, Apt, Provence) wordt gezien als pionier op het gebied van truffelteelt door eikels van truffelproducerende eiken te planten, waardoor de groei van mycorrhiza werd gestimuleerd. Pierre II Mauléon (ca. 1790) onderzocht soortgelijke methoden en observeerde de symbiose tussen eiken en truffels. Auguste Rousseau (1847) plantte