Historia

Kontekst historyczny W przeciwieństwie do Europy, gdzie trufle są od wieków opisywane i uprawiane, trufle północnoamerykańskie pozostawały w dużej mierze nieznane aż do końca XIX i XX wieku. Rdzenni mieszkańcy znali te podziemne grzyby, ale systematyczna dokumentacja naukowa rozpoczęła się dopiero wraz z rozwojem współczesnej mikologii. Pierwsze formalne opisy trufli północnoamerykańskich pojawiły się w

  Kontekst historyczny Azja Wschodnia i Południowo-Wschodnia Chiny i Japonia znają gatunki Tuber od wieków, głównie jako dzikie przysmaki, ale nigdy nie osiągnęły one kultowego statusu kulturowego, jaki mają europejskie trufle we Francji/Włoszech. Globalne znaczenie azjatyckich trufli wzrosło dopiero pod koniec XX wieku, kiedy Tuber indicum („chińska czarna trufla”) wkroczyła na rynek międzynarodowy.

Włochy mają długą tradycję wiedzy o truflach (z pracami taksonomicznymi sięgającymi wieków wstecz), ale nowoczesna eksperymentalna uprawa trufli (przy użyciu zaszczepionych sadzonek do zakładania "tartufaie" / sadów truflowych) rozpoczęła się w drugiej połowie XX wieku, zwłaszcza w przypadku czarnej trufli (Tuber melanosporum). Uprawa trufli białej (T. magnatum) okazała się znacznie bardziej opłacalna.

Uprawa i rozwój rolnictwa W XIX wieku nastąpiła systematyzacja uprawy trufli (trufficulture), szczególnie we Francji: Joseph Talon (początek XIX wieku, Apt, Prowansja) jest uznawany za pioniera uprawy trufli poprzez sadzenie żołędzi z dębów produkujących trufle, co sprzyjało rozwojowi mikoryzy. Pierre II Mauléon (ok. 1790 r.) badał podobne metody, obserwując symbiozę dębu i trufli. Auguste Rousseau (1847 r.) zasadził

  Trufle w renesansowej Europie: wykorzystanie, polowanie i znaczenie kulturowe Francja Wykorzystanie: W okresie renesansu trufle zbierano głównie w południowych regionach, takich jak Prowansja i Périgord. Stały się one szczególnie cenione na dworze francuskim, zwłaszcza pod koniec renesansu za panowania Ludwika XIV. Trufle były podawane w daniach mięsnych, ciastach i jako część